ايران اسلامي در سوگ ستاره درخشان اهل بيت عصمت و طهارت (ع) و كوثر هميشه جوشان معرفت حضرت فاطمه معصومه (س)ماتم كده شده و دوستداران آن حضرت در غم فراق كريمه اهل بيت (ع) ، اشك ماتم بر چهره دارند.

به گزارش ايرنا ، فردا ‪ ۱۷‬فروردين ماه مصادف با ‪ ۱۰‬ربيع الثاني ، سالروز وفات بانويي است كه سالهاست تشنگان معرفت و حقيقت از حريم ملكوتي اش زلال معرفت را به جان دل مي‌نوشند.

مردم قم اين روزها ، با نصب بيرق‌هاي مشكي و براي تشييع نمادين پيكر مطهر آن حضرت و عزاداري و سوگواري خواهر هشتمين امام شيعيان آماده شده‌اند ، آنان وفاداريهاي پدران و اجداد خود را به خاندان عصمت و طهارت (ع) هيچ گاه فراموش نكرده و آن را افتخاري براي خود مي‌دانند.

قم امروز به عنوان ام القراي جهان اسلام ، مديون كريمه اهل بيت عصمت و طهارت (ع) مي‌باشد كه درهاي آسماني را به روي مردم اين شهر و زايران و عاشقان خاندان عصمت (ع) گشود و اين شهر را عظمتي سترگ بخشيد.

حضرت فاطمه معصومه (ع) فرزند هفتمين منظومه ولايت، امام موسي بن جعفر (ع) و نجمه خاتون (س) است كه به دليل فضايل آسماني‌اش از جمله ستارگان درخشان خاندان اهل بيت (ع) مي‌باشد.

به گواه تاريخ ، بعد از حضرت رضا (ع) در ميان فرزندان امام كاظم (ع)، حضرت معصومه (س) از نظر علمي و اخلاقي، والامقام‌ترين آنان است و اين حقيقت از اسامي، لقب ها، تعريف‌ها و توصيفاتي كه ائمه اطهار (ع) از ايشان كرده اند، آشكار است.

حضرت فاطمه معصومه (س) بانويي بهشتي، غرق در عبادت و نيايش، پيراسته از زشتي‌ها و شبنم معطر آفرينش است.

شايد يكي از دلايل معصومه ناميدن اين بانو، آن باشد كه عصمت مادرش حضرت زهرا (س) در او تجلي يافته است.

روايات معصومان (ع) فضيلت‌ها و مقامات بلندي را به آن حضرت نسبت مي‌دهند از جمله امام صادق (ع) در اين‌باره مي‌فرمايد: آگاه باشيد كه براي خدا حرمي است و آن مكه است، و براي پيامبر خدا حرمي است و آن مدينه است و براي اميرمومنان حرمي است و آن كوفه است. بدانيد كه حرم من و فرزندانم بعد از من، قم است. آگاه باشيد كه قم، كوفه كوچك ماست.

در جاي ديگر نقل است هنگامي كه يكي از محدثان برجسته قم، به نام سعد بن سعد به محضر مقدس امام رضا (ع) شرفياب مي‌شود، امام هشتم خطاب به ايشان مي فرمايد:اي سعد! از ما در نزد شما قبري است. سعد مي‌گويد: فدايت شوم! آيا قبر فاطمه دختر موسي بن جعفر (ع) را مي‌فرماييد؟ مي‌فرمايد: آري، هر كس او را زيارت كند، در حالي كه به حق او آگاه باشد، بهشت از آن اوست.

ديدگان پرفروغ و نوراني آن حضرت در روز اول ذيقعده سال ‪۱۷۳‬هجري قمري در مدينه منوره گشوده شد.

اين بانوي بزرگوار، ازهمان آغاز، در محيطي پرورش يافت كه پدر و مادر و فرزندان، همه به فضايل اخلاقي آراسته و سرچشمه علم و تقوا و فضايل اخلاقي بودند.

اما ديري نپاييد كه در همان سنين كودكي با مصيبت شهادت پدر گرامي خود در حبس هارون در شهر بغداد مواجه شد و از آن پس تحت مراقبت و تربيت برادر بزرگوارش حضرت علي بن موسي الرضا (ع) قرار گرفت.

در سال ‪۲۰۰‬هجري قمري در پي اصرار و تهديد مامون عباسي سفر تبعيد گونه حضرت رضا (ع) به مرو انجام شد و آن حضرت بدون اين كه كسي از بستگان و اهل بيت خود را همراه ببرند راهي خراسان شدند.

يك سال بعد از هجرت برادر، حضرت معصومه (س) به شوق ديدار برادر و اداي رسالت زينبي و پيام ولايت به همراه عده‌اي از برادران و برادرزادگان به طرف خراسان حركت كرد.

آن حضرت نيز در اين سفر همچون عمه بزرگوارشان حضرت زينب(س) پيام مظلوميت و غربت برادر گراميشان را به مردم مومن و مسلمان مي‌رساند و مخالفت خود و اهل بيت (ع) را با حكومت حيله گر بني عباس اظهار مي‌كرد.

گفته مي‌شود: به محض رسيدن كاروان آن حضرت به حومه شهر ساوه، عده‌اي از مخالفان اهل بيت كه از پشتيباني ماموران حكومت برخوردار بودند، سر راه او را گرفتند و با همراهان حضرت وارد جنگ شدند، در نتيجه تقريبا همه مردان كاروان به شهادت رسيدند، حتي بنابر نقلي حضرت معصومه (س) را نيز مسموم كردند.

با وقوع اين حادثه يا بر اثر اندوه و غم زياد از اين ماتم و يا بر اثر مسموميت از زهر جفا، حضرت فاطمه معصومه (س) بيمار شد و چون ديگر امكان ادامه راه به طرف خراسان نبود قصد شهر قم كرد.

آن حضرت در ادامه اين سفر پرسيد: از اين شهر(ساوه) تا قم چند فرسنگ است؟ آن چه بود جواب دادند، فرمود: مرا به شهر قم ببريد، زيرا از پدرم شنيدم كه مي‌فرمود: شهر قم مركز شيعيان ما است.

آن بانوي بزرگوار بنابر روايات در روز ‪ ۲۳‬ربيع الاول سال ‪۲۰۱‬هجري قمري به قم رسيد، بزرگان شهر قم وقتي از اين خبر مسرت بخش مطلع شدند به استقبال آن حضرت شتافتند ،در حالي كه موسي بن خزرج بزرگ خاندان اشعري زمام ناقه آن حضرت را به دوش مي‌كشيد و عده فراواني از مردم پياده و سواره گرداگرد كجاوه حضرت در حركت بودند.

سپس در محلي كه امروز ميدان مير، ناميده مي‌شود شتر آن حضرت در جلو در منزل موسي بن خزرج زانو زد و افتخار ميزباني حضرت نصيب او شد.

آن بزرگوار به مدت ‪۱۷‬روز در اين شهر زندگي كرد و در اين مدت مشغول عبادت و راز و نياز با پروردگار متعال بود.

محل عبادت آن حضرت در مدرسه ستيه به نام بيت النور اكنون محل زيارت ارادتمندان آن حضرت است.

سرانجام آن بانوي بزرگوار در روز دهم ربيع الثاني سال ‪۲۰۱‬هجري قمري پيش از آن كه ديدگان مباركش به ديدار برادر روشن شود، در ديار غربت و با اندوه فراوان ديده از جهان فروبست و شيعيان را در ماتم خود به سوگ نشاند.

مردم قم با تجليل فراوان پيكر پاكش را به سوي محل فعلي كه در آن روز بيرون شهر و به نام باغ بابلان معروف بود تشييع كردند. پس از دفن حضرت معصومه(س) موسي بن خزرج سايباني از بوريا بر فراز قبر شريفش قرار داد تا اين كه حضرت زينب فرزند امام جواد(ع) به سال ‪۲۵۶‬هجري قمري اولين گنبد را بر فراز قبر شريف عمه بزرگوارش بنا كرد و بدين سان تربت پاك آن بانوي بزرگوار اسلام قبله گاه قلوب ارادتمندان به اهل بيت (ع) و دارالشفاي دلسوختگان عاشق ولايت وامامت شد