صداي عدالت:«انگيزه ورود»عنوان سرمقاله‌ي روزنامه‌ي صداي عدالت به قلم حسين فقيهي است كه در آن مي‌خوانيد؛ 1- مخالفان جنبش حمايت از موسوي در روز هاي اخير دونكته را مدام در انتقاد از شيوه اعتراضي او تكرار مي كنند. يكم اين كه موسوي اگر مي دانست عاملان انتخابات امانتدار نبوده و جانب بي طرفي را رعايت نمي كنند چرا از اول وارد اين بازي شد. اتفاقا ورود ميرحسين به بازي انتخابات سرفصل جديدي را در تاريخ انقلاب اسلامي ايجاد كرد. وي و جريان هوادارش البته قبل از انتخابات احتمال هايي در مورد تخلف در نتايج داده و مجريان و ناظرين را هم انذارهايي كرده بودند اما آيا اين احتمال مي توانست حجتي براي وانهادن ميدان به كسي باشد كه او را و عملكرد او را اصلي ترين عامل بازگشت به صحنه پس از بيست سال مي دانست؟ ميرحسين حتي اگر با علم و آگاهي از بي عدالتي به صحنه آمده باشد دستاورد كمي نداشته است.

او اگر به مثابه بيست سال پيش وارد عرصه نمي شد آيا مي توانست به اين صراحت و شفافيت از آنچه بر انتخابات ايران مي رود شكايت به جمهور مردم ببرد؟ اگر وارد عرصه نمي شد آيا اين عموم مردم نبودند كه معترضانه به او مي گفتند كه چرا قصاص قبل از جنايت مي كند و چرا خود نيامد كه ببيند عدالت هست يا نه. امروز اما ميرحسين آمده است و بر بيراه نبودن همان انذار ها و هشدار هايي كه ميداده به شدت پافشاري مي كند و خود و طيف هوادارش معتقد است كه شخص او بهترين دليل و گواه بر آنست .اين آگاهي بخشي ميرحسين دستاورد كمي نيست پس ميرحسين پيروز است.

 2- نكته ديگري كه مخالفان ميرحسين برآن پاي مي فشارند و برخي نيز وي را به همين دليل مستوجب صدوركيفرخواست و محاكمه مي دانند اين است كه ميرحسين كه مدعي قانونمندي بود امروز خود از مدار قانونگرايي خارج شده و اعتراض خود را به شيوه هاي غيرقانوني پيش مي برد. مير حسين و هوادارانش معتقدند وقتي مفسر و مجري قانون هر دو از يك طيف فكري هستند و مهم تر از آن هر دوي آنها قبل از انتخابات به نفع نامزد رقيب وارد فعاليت شده اند نمي توان ساده لوحانه نظاره گر اجراي ظاهري از قانوني بود كه با روح قانون به شدت در تناقض است. مير حسين معتقد است انسداد سياسي رخ داده است.

اساسا نص صريح اصل 27 قانون اساسي ناظر به تجمعات و راهپيمايي ها در اعتراض به مواردي است كه قانون براي آن وجود دارد و الا در موارد غيرقانوني كه قوه قضاييه بايد به نمايندگي از مردم رسيدگي كند. ميرحسين معتقد است اين انسداد سياسي را با مردم در ميان نهاده و بابي را براي اعتراض مدني به اين شيوه باز كرده است كه قبل از وي كسي براي آن عملا و به اين صراحت و جسارت وارد ميدان نشده بود. اين جريان ايجاد شده نه برگشت پذير است و نه خدشه بردار . 3- اگر تمام دغدغه هاي ميرحسين را در يك كلمه خلاصه كنيم آن "آرمانهاي انقلاب" است.

ميرحسين بي شك تجسم يك اصولگرا و آرمانخواه ارزشهاي اصيل انقلابي است كه در عين باور عميق به مباني آن اعتقاد راسخي به اصلاح آن دارد. سال هاست كه منتقدان بسياري من جمله ميرحسين از وجود جرياني فكري در حاكميت سخن گفته و زنهار داده اند كه حرف و عملشان يكي نيست.

بدانچه مردم را به آن فرا مي خوانند غيرعامل و در عمل بدانچه در ظاهر نهي اش مي كنند سعي بليغ دارند. به همين علت در چند دوره گذشته انتخابات رياست جمهوري سايه سنگين ميرحسين بر بسياري از همين افراد سنگيني مي كرد. مير حسين وارد بازي انتخابات شد و نشان داد – چه نشان دادني – كه آنانكه خود را بيش از همه وابسته به ارزشهاي اسلامي مي دانند؛ اعمالشان چگونه است، تهمتي نماند كه نزنند و آبرويي نماند كه از ديگران نبرند. آنچه ميرحسين را بيش از همه چيز مصر به حضور در انتخابات مي كرد همين احساس خطري بود كه جمهوريت و اسلاميت نظام را تواما تهديد مي كرد.

پيام اصلي ميرحسين اين بود كه در هر ساختاري اگر بد اخلاقي حاكم شود آنرا از درون متلاشي مي كند حتي اگر اين ساختار از نوع جمهوري اسلامي باشد. ميرحسين اعتقاد دارد امروز بسياري از كساني كه حركت اعتراضي وي و هوادارانش را انقلاب مخملين و رنگي مي خوانند و نداي الله اكبر آنان را با قرآن به نيزه كردن مشابهت مي دهند نه سابقه اي درخشان در انقلاب داشته اند و نه حضور در جبهه را تجربه كرده اند .