«روز خبرنگار و جريان آزاد اطلاعات»عنوان يادداشت روز روزنامه مردم سالاري به قلم ميرزابابا مطهري نژاد است كه در آن مي‌خوانيد؛

براي وصف حال تو، قلم فقير و ناتوان
تو روح استقامتي، سنگ صبور مهربان
به عرصه هاي پرخطر، هميشه حي و حاضري
شريک شادي و غمي، تو کم نظير و نادري

امروز 17 مرداد است، که به مناسبت سالروز شهادت يک خبرنگار در افغانستان به دست گروه مرتجع و واپسگراي طالبان و در تجليل از مقام آگاهي دهي به مردم، به اين نام، ناميده شده است. شهيد صارمي خبرنگار خبرگزاري جمهوري اسلا مي در دوران اصلا حات که جان شيرين خود را بلا گردان «رسالت اطلا ع رساني و آگاهي بخشي» خويش ساخت و به پاس اين عظمت سالروز شهادت او را روز خبرنگار ناميدند. ضمن تجليل از مقام اين شهيد، نمي دانم چرا به دلم گذشته است که اگر يک مناسبت فرح انگيز ديگر را به نام روز خبرنگار مي ناميدند، آلا م و گرفتاري هاي خبرنگاران کمتر بود. امسال در حالي روز خبرنگار را برگزار مي کنيم که برگزار مي کنيم که تعدادي از روزنامه نگاران در بازداشت و جمعي نيز بلا تکليف هستند و به جاي جمع شدن و کف زدن براي هم، بايد چهره در هم رفته همکاران آنها را بنگريم. در آستانه روز خبرنگار بايد خبر پلمپ شدن انجمن صنفي روزنامه نگاران را بنويسيم و جلوگيري از برگزاري مجمع عمومي سالا نه اين انجمن را تيتر کنيم.

فکر مي کرديم مقارن شدن ايام  پر برکت نيمه شعبان با روز خبرنگار فرصتي است تا از نقش خبرنگار در توسعه عدالت بنويسيم و آرمان او را با آرمان« انتظار» پيوند بزنيم و بنويسيم: خبرنگار دشمن جهل و ناآگاهي است و جهل و ناآگاهي و نفهميدن ظلم است و« ظلم» تمامت آفات و شور بختي هاي آدمي را دربر مي گيرد. بنويسيم خبرنگار با آگاهي بخشي به جنگ ظلم و ظلمت مي رود و ظلم هر آن کنشي است که اشيا و آدمي را از شان و مکانت حقيقي اش برکنار مي دارد. بنويسيم تنه وبدنه خلقت، عدالت است و در اين ميان ستم، غباري بيش نيست، که به راحتي مي شود آن را شست و پيکره اصلي، پاکيزه و زيباي آفرينش را در برابر نگاه انتظار زندگي، به ديدار، نهاد! فکر مي کرديم در جنبش شکوهمند ميلا د انتظار، با انعکاس رويدادهاي شادي آفرين و انبساط بخش نيمه شعبان به «احساس انتظار» مي رسيم و ديگران را به« احساس انتظار» مي رسانيم و صاحب نظرانه عمل مي کنيم چرا که سفر انتظار، قلم انتظار، چشم آدم را، باز مي کند و انسان را« صاحب نظر» مي سازد. فکر مي کرديم روزي که نيمه شعبان سالروز ميلا د حجت بالغه الهي بر زمين را پشت سر خود دارد با خاطري آسوده قلم مي زديم که: شيعه با التزام و پايداري و تاکيد بر« ستم ستيزي» در هيچ لحظه اي از تاريخ هيچ «ظالم» و «روند ظالمانه اي» را تاييد و تصديق نکرده و بر سراين کار «جان» خويشتن را همچون شهيد صارمي بلا  گردان «ايمان» خويش، ساخته است! مي نوشتيم «عدالت» از نگاه شيعه اصل دين است و نخستين پيشواي او در محراب، به گناه عدالت به قتل رسيد و آخرين پيشوايش، براي اينکه به داد «عدالت» برسد، قيام مي کند تا کسي به نام «آزادي»، «عدالت» را فدا نکند و به نام «عدالت»، «آزادي» را سر نبرد و ...

اما مگر مي شود، در روز خبرنگار، از خبرنگاران بازداشت شده، از محدوديت هاي گسترده خبرنگاران در آگاهي بخشي و از تعطيلي خانه هاي خبرنگاران که روزنامه و جرايد هستند و از پلمپ انجمن صنفي و جلوگيري از برگزاري مجمع عمومي آن ياد نکرد و با خانواده هاي مضطراب و نگران آنها همدل نشد. احساس انتظار مثل احساس تشنگي است، آنکه «نظر» ندارد، مثل کسي است که تشنه نيست.

روز خبرنگار را به همه  خبرنگاران و قلم به دستان مطبوعات، خبرگزاري ها و رسانه هاي ديداري و شنيداري و الکترونيکي که درد مردم دارند و به مثابه چراغداران آگاهي و شعور ايفاي نقش مي  کنند تبريک مي گوييم.