«تعادل ديپلماتيک نياز ديپلماسي کشور»عنوان يادداشت روز روزنامه‌ي مردمسالري به قلم عماد برقعي است كه در آن مي‌خوانيد؛محمود احمدي نژاد يک بارديگر به نيويورک رفت تا در اجلا س مجمع عمومي سازمان ملل متحد شرکت کند. اما اين سفر و مواضع اتخاذ شده در آن بارديگر نکاتي را يادآوري کرد. نکاتي که در طول 4 سال دولت نهم در حوزه سياست خارجي کشور شد وجهه  تاثير گذاري بين المللي ايران را کاهش داد.

يک بار در يکي از مناظره هاي تلويزيوني در زمان انتخابات رياست جمهوري در نقد سياست خارجي احمدي نژاد گفته شد بعضي تندروي ها اين کندروي ها را هم به همراه دارد. ماجراي ملوانان انگليسي و دستگيري آنان در آب هاي خليج فارس و اين که دولتي ها ابتدا گفتند که اين سربازان متجاوزند و بايد اعدام شوند   اما احمدي نژاد در مراسم رسمي متجاوزان را بدرقه کرد تا با لباس هاي نو و هدايايي که دولت به آنها داده بود به کشورشان بازگردند. مورد ديگر بحث درباره اسرائيل بود.دروغ بودن هولوکاست و حذف اسرائيل و آنگاه سخن از دوستي با مردم اسرائيل نمونه ديگري از عملکرد دولتمردان بود.

در همين چند ماه اخير نيز چنين رويه اي ادامه يافت. به محض پايان انتخابات و حوادث پس از آن هواداران دولت حملات شديدي را به غرب آغاز کردند. در همين راستا از اعتراضات مردم در خيابان ها تا بدرفتاري با معترضان در زندان ها توطئه کشورهاي غربي و انگليس و آمريکا دانسته شد. با همين تحليل ها هم سخن از سيلي زدن به غرب تا گم کردن راه خانه شان و برخورد قاطع با آنان به ميان آمد.

در اين شرايط باز هم مثل هميشه رفتار بعد از اين تندروي ها، کندروي و عقب نشيني بود. پنجمين سفر احمدي نژاد به کشوري که از نظر او متهم به دخالت در امور داخلي ايران است آن هم درست چند ماه پس از انتخابات نشاني از اين کندروي هاست. سخنان رئيس دولت هم در اين ميان چنين معنايي داشت. چگونه است که ايران قرار است آغوش خود را براي کشورهايي که تا چند روز قبل دشمن و معاند و برانداز هستند باز مي کند؟ چگونه است که با وجود ادعاي اقتدار در عرصه بين المللي ديپلمات هاي ايراني بايد در تمام طول سخنراني اوباما در سالن بنشينند اما آنها سالن را در حين سخنراني نماينده ايران ترک کنند؟ چه لزومي دارد که دولت اين همه در داخل کشور مواضع ضد خارجي بگيرد ولي در خارج از کشور با چنين مواضعي همراه باشد والبته چنين انتقادي حتي از سوي اصولگرايان طرفدار دولت هم مطرح مي شود.
تمام اين سوالا ت باز هم ذهن را به اين سمت مي برد که گويا بسياري از مواضع اين روزها بيشتر مخاطب داخلي دارد تا خارجي!

آيا بهتر نيست دستگاه ديپلماسي کشور تعادلي بين تندروي ها و کندروي هاي مقامات مسوول برقرار کند که لا زم نباشد به قيمت برخي موضع گيري ها از مواضع اصولي هم دست برداريم.
رهرو آن است که آهسته و پيوسته رود- رهرو  آن نيست گهي   تند و گهي خسته رود